Niet geschikt,....

Niet geschikt als moeder, Els De Schepper schreef er een boek over, omdat ze werd afgekeurd als moeder,.....ik ben moeder, maar ik heb me sinds vandaag zelf afgekeurd als moeder, ik ben niet geschikt als moeder en ik balanceer op het randje, het randje van een hekel krijgen aan mijn zoon,....ik weet het, je kan en mag dat niet zeggen, dit is een taboe en waarschijnlijk bekijken de moeders onder de moeders nu met verschrikte ogen en voelen ze walging opborrelen, wel zo voelde ik mezelf ook, jaren heb ik dit weggeduwd, dieper en dieper, want het hoort niet zoiets te voelen, je kinderen moet je bron van geluk zijn, niet van ergernis,....

Wel en vanaf zijn geboorte is Chattheo toch een bron van ergernis, ik voel liefde voor hem, zelfs onvoorwaardelijke maar langs de andere kant kan hij me vreselijk boos maken, kwetsen, irriteren, me het gevoel geven te beknotten ipv te verrijken en mss is dat wel de reden, waarom hij zich zo afzet tegen me, me beliegt en bedriegt en vooral niet aanraken of enige vorm van affectie tonen, hij voelt waarschijnlijk al vanaf zijn geboorte dat ik plichtsbewust voor hem zorg, maar dat niet doe met mijn hart en ziel, als hij kleiner was vond ik het verschrikkelijk om me in te leven in zijn denkwereld,  het ontbreekt me echt de kunst me in een kind in te leven, heb dat nooit gekunnen, babysitten was pure horror,......

Waarschijnlijk toen ze het talent "moeder zijn", uitdeelde stond ik op de laatste plek en kan ik me wel voor het hoofd slaan dat ik mijn buikgevoel heb genegeerd toen er beslist moest worden wel of geen kids.

Bestonden er maar jury's, waarvoor je eerst een test moet komen afleggen voor je groen licht krijgt,  groen licht voor "geschikt als moeder", rood licht voor "ongeschikt als moeder",....ik ben ervan overtuigd dat dit voor veel kinderen een dankbaar geschenk zou zijn en een opluchting voor veel ouders,.....

Want vanaf de geboorte, staat alles in teken van het kind en toen dacht ik het betert als hij ouder is, niets is minder waar, volgende maand wordt hij 13 en het lijkt wel of heel MIJN agenda draait om hem, alles wordt geregeld in functie van zijn school en voetbal, ruimte voor "ons" of voor mezelf enkel wanneer het echt kan,....alles is een strijd,......en nooit ervaar ik het gevoel dat hij dankbaar is voor de kansen die hem geboden worden, noch respect voor het omgooien van mijn leven, iets wat we gedaan hebben op zijn vraag en na 5 maand kan ik zeggen, wat is het zwaar fulltime een puber in huis, het lijkt of heel de ruimte wordt ingepakt door het puber zijn, volwassenen aan de kant gedrukt.   En voor mezelf wordt het steeds moeilijker mezelf op te laden, om plichtbewust hem naar het voetbal te brengen, te controleren, schoolwerk nakijken en afvragen, begleiden, ondersteunen en omringen met liefde,......vakantiedagen op te offeren zodat hij niet alleen zit, op zijn wenken te bedienen,.........het lijkt alleen op geven en niks krijgen,....

En dat is de reden waarom ik niet geschkt ben als moeder, omdat ik wil terugkrijgen,........vooral liefde,.....