Ik moet iets bekennen, ja weeral, het wordt hier blijkbaar een gewoonte :-). Ik ben nu helemaal niet van het jaloerse type, toch zeker niet op materiële zaken, noch op het leven dat andere mensen leiden, ik ben supergelukkig met het mijne hoewel ik niet in een super-de-luxe huis woon en zeker geen geld teveel heb, ben ik gelukkig, gewoon gelukkig, correctie SUPERgelukkig,.......
Maar vanmiddag in de keuken waren mijn collega's aan het vertellen hoe zij hun kinderen helpen, met de was en de strijk, boodschappen, kuis, oppassen en ga zo maar door,.......en dat pikte, mijn moeder heeft nog nooit iets gedaan van zo'n zaken, wel op Chattheo gelet en hem vaak van school gaan halen, hoewel dat meer mijn vader was maar goed, ze liep er ook wel rond.
Ik heb nog nooit de verrassing gekregen thuis te komen van reis en te merken dat je mama is komen poetsen en dat er verse bloemen op de tafel staan,.......
Zelfs niet toen het k-woord in mijn leven drong, heeft ze me nooit voorgesteld om ook maar iets van mijn huishouden over te nemen, zelfs niet om mee te gaan naar de chemokuren,.......neen dat deed ik ALLEEN, zelfs al moest ik kotsend terugrijden,......alleen bomma daar kon ik op rekenen, vaak kwam ze te voet naar ons gestapt zodat ik niet alleen was, veel emmers overgeefsel heeft ze weggedragen of me eten gevoerd omdat ik te zwak was om nog maar een lepel in mijn mond te steken. En hoewel ze toen al een stuk in de 70 was, nam ze elke keer was mee, te voet, die ik dan keurig gewassen en gestreken terugkreeg, mijn moeder die kwam langs af en toe, maar effectief een steun voor wat dan ook, neen dat kon of wilde ze niet.
Toen ik een dubbele longontsteking had zes jaar later, herhaalde zich dat scenario, ik lag met 40° koorts in bed, maar ze vond het niet nodig om zelfs maar naar boven te komen en te vragen hoe het met me ging, na 3 dagen stak ze voorzichtig haar hoofd binnen, maar meer dan, als je iets nodig hebt moet je het zeggen kwam er niet uit,.......toen ik dan uiteindelijk werd opgenomen, heb ik mijn zus moeten opbellen, mijn zus die notabene haar kind net had verloren of ze pyjama's kon gaan kopen, want mama had geen tijd en of ze dan even kon helpen met mijn haar wassen,.....want ook daar stond mijn mama op te kijken ipv te helpen.
En meestal kan ik dat allemaal goed relativeren, ze moet me niet helpen ben zelfstandiger dan zij, maar als je dan die verhalen hoort, dan pikt dat toch, dat mijn moeder niet aanwezig is en nooit aanwezig zal zijn, zelfs niet wanneer je echt hulp nodig hebt.
Zelfs met kerst, toen er werd afgesproken om met ons 3 te gaan kerstshoppen en mijn zus afmeldde wegens ziekte en ik haar vroeg, gaan wij dan alleen, dan antwoordde ze " neen, want ik heb het nog druk",.......pittig detail, ze is met pensioen,.......
En hoe zit dat bij jullie, worden jullie door jullie moeder geholpen????
0 comments:
Post a Comment